نمی دانم

              چرا قلمم چند صباحی است که همراه دلم نمی شود،

نمی دانم

               که چرا دلتنگی اینگونه آشفته ام کرده است.

نمی دانم، نمی دانمِ

          در پی چه می گردم که سالهاست حسرت نشین آن شده ام،

نمی دانم

          در پی چه کسی بوده ام تا شاید بیاید و از صحرای غریبی به دیار آشنا آوردم

وای خدایا:

به گمانم هنوز در پی حادثه ی، قصه ی عاشقی نشسته ام تا شاید سنگینی این همه عشق

                          را از دوشم بردارد

می گویند شاعران عاشقند،

                        به گمان من عاشقان، شاعرند،

                                                بی پرده می گویمت،

                                                                بی حرف و حدیث امروزی،

                                                                                                                                                                                                       شاعرم

و تمام قصیده هایم از چشمان تو گرفته شده است

         این چه شعری است که تمام نوشته هایم رنگ و بوی تو می دهد،

        این چه شاعری است که حجم شعر او، از تو گرفته شده است.

این چه شعری است، که سراسر قصه ی نگاه تو در آن نشسته است.

       شاعرم

                شعرم زمزمه ی تنهایی من است

                                                   و تو تمام هنر نوشته ام.

                                                          چشمان تو آغاز قصیده ام شده است،

                                                                                                   آغاز نوشته ام

تو رفتی و

               شعر بی قصیده ماند.

                                    تو رفتی و

                                                کلامم در قفس تنهایی ام پوسید.

می دانی چند صباحی است که نگفته ام،

                                                    عاشقم

                                        نمی دانم یا عشق از دیار ما رفته،

                                                                       یا گوش شنوا کم شده است،

                         هر چه هست ساز همان ساز و صدا همان صداست.

                                                                                 و من چشم به راه غزل به نا کجا آباد

                                         تا باد بیاورد هوای تو را

      عزیز راه دورم

                              به کدامین گناه،

                                                       واژه هایم گم شده اند،

                               به کدامین خطا

                                                      چشمانم به دنبال تو می گردند.

آ خرین زمزمه ی شاعرانه ی من،

                                   حدیث هزاران قصه ی بی کسی را نوشته ام

                                                                           تا شاید تو بیایی و غم از دل برود.

یار غروب غمگین جدایی،

                            به واژه، واژه ی کلامم،

                                                  به سخن مجنون،

                                                                    به تیشه فرهاد، قسمت می دهم

                                بگذار آخرین کلامم، در آخرین نفس از تو باشد.

                                   بگذار از تو بگویم تا همه بدانند که من، شاعرم