ماه و صحرا و ســـتاره،نقـــره بـارون پرنده                    اگه مهتابی نباشه ، پای چشمه کی می خنده ؟

اگه دست مهربون شاخه های گل نباشه                    دیگه بارون به تمنای زمین دل نمی بنده !

چقدر کم داره چشمه اگه بارونی نباشه                     اگه پای چشمه این بیدای مجنون نباشه !

بید محنون هم که باشه به چه دردی می خوره ؟         اگه یه پرنده رو شاخه ها مهمون نباشه

یه نفس پرنده شو، قناری ها رو پر بده                       از بهاری که قرار برسه خبر بده

بگو از رفتن و موندن چه خبر؟                                   بگو از تو ، بگو از من  چه خبر؟!

یادت می آید که گفتم خسته ام؟ بریده؟! دلتنگم؟ به خدا دلتنگم!!!

پس کی می آیی تا زمزمه ات کنم ؟! تا در مسیر باد بخوانم قصه های تنهایی ام را ؟

رویای کودکی من ، آرزوی جوانی ، پیر شدم ! پیر شدم و نیامدی !

پیش تر رویای سپید در آرزویم بود

پیش ترها رد پای سپیدی در موهایم نبود !  

اما امروز  تیرگی رخت بسته و سپیدی را به مهمانی دعوت کرده است.

چه کسی باور می کند  این گونه شکستنم را ؟ در باور چه کسی می گنجد این گونه حقارتم ؟

بیا و نگذار این گونه غربت نشین خلوت آرزو شوم.

پیش تر گمان می کردم عشق افسانه است . لیلی و مجنون بهانه است . شیرین و فرهاد قصه های کودکانه است اما حال ... نمی دانم قصه ی من به دست چه کسی نوشته خواهد شد !

در کدام کتاب خواهند خواند این گونه بی قراری ام را ...؟

خدایا تو که می دانی چه شده است. تو دیگر چرا ؟! تو چرا قصه هایم را به گوشش نمی رسانی ؟!

امشب می خواهم حرف های نا گفته ام را بگویم . آری حرف های ناگفته ام.

باز که می گویی بس است ! پس من به گه گویم که خزان هزاران عشق را گریسته ام ؟

هزاران بار در غم ، افسوس گریسته ام .

من هزاران بار مرده ام.

خدایا! شما که می دانید من چه می گویم!

شما که می دانید دل سپرده ام . شما که می دانید عاشقم.

چرا نمی گذارید ناله کنم ؟

چرا نمی گذارید فریاد زنم؟

چرا نمی گذارید بروم؟

چه فرقی دارد ماندن یا نماندنم ؟ اصلا برای او من نیستم !

او دل در هوای باد سپرده است . او سر بز شانه ی باد خواب ستاره و شهاب می بیند. او دست در دست باد در سبزی زندگی قدم می زند.

 چه می گویی؟ چگونه باشم ؟ چگونه عشقش را فراموش کنم ؟ چگونه فریاد نزنم؟

... دل سوخته ام . دل خسته ام . دل داده ام. دل را چه کنم ؟

چه می گویید؟ می دانم که نیست ! می دانم که یار نشد. می دانم که با ما هم صدا نخواهد شد.

اما همین کافیست که من دوستش دارم .

اما همین کافیست که من زمزمه هی عارفانه اش را می شنوم.