به نام آنکه باورش دارم که می داند حال مرا

عجیب است، باور کن عجیب است،

                                  این همه نامه و این همه انتظار،

                                                                    با این همه باز هم نمی دانم

                                      که می آیی یا نه

گه گداری آدمها چنان سردرگم حادثه می شوند

                                     که یادشان می رود کسی پشت پرده ی عشق،

همین نزدیکیها نشسته است، یادشان می رود که شاید همین نزدیکیها،

                 عشق برای کسی تمام دنیایش شده است.

آری یادشان می رود هر چه نگاه عاشق را،

                                                 یادشان می رود حدیث باد و باران را

نمی خواهم، بی گمان نمی خواهم

                            از گل سرخ برایم تاجی از خوشبختی بسازی،

 نمی خواهم، بی گمان نمی خواهم

                            برایم اشک عاشقی بدرقه کنی

نمی خواهم حدیثم را بی وقفه تکرار کنی،

                                     نمی خواهم، بی گمان نمی خواهم

                                برای من خواستن تعریف دیگری است،

 خواستن در نزد من تعبیر دیگری دارد

تعریفی از سرخی خون که در پیاله ی عشق و عاشق

                                                                    به جان معشوق می رود

بی گمان، آری بی گمان

 تمام آدمها حدیث عشق را شنیده اند

                                                              و 

                                          چه زیبا گه گاهی صدایی می زند عاشقی را،

                                                             و

      چه افسوس که چه زود از یاد می برند حرف و حدیث دیوانگی را، 

 چه روزگاری شده است، چه روزگار عجیبی،

 روزگار فراموشی که صداقت عشق پشت دیوار من بودن معشوق

                                                                                  گم می شود و

                    معشوق بی غصه ی عشق عاشقی را معنا می کند

 آری روزگار غریبی است روزگار ما

                                                         و

                          تو چه می دانی از این همه بی قراری

...............................................................................................................................

نمی دانم

              چرا قلمم چند صباحی است که همراه دلم نمی شود،

نمی دانم

               که چرا دلتنگی اینگونه آشفته ام کرده است.

نمی دانم، نمی دانمِ

          در پی چه می گردم که سالهاست حسرت نشین آن شده ام،

نمی دانم

          در پی چه کسی بوده ام تا شاید بیاید و از صحرای غریبی به دیار آشنا آوردم

وای خدایا:

به گمانم هنوز در پی حادثه ی، قصه ی عاشقی نشسته ام تا شاید سنگینی این همه عشق

                          را از دوشم بردارد

می گویند شاعران عاشقند،

                        به گمان من عاشقان، شاعرند،

                                                بی پرده می گویمت،

                                                                بی حرف و حدیث امروزی،

                                                                                                                                                                                                       شاعرم

و تمام قصیده هایم از چشمان تو گرفته شده است

         این چه شعری است که تمام نوشته هایم رنگ و بوی تو می دهد،

        این چه شاعری است که حجم شعر او، از تو گرفته شده است.

این چه شعری است، که سراسر قصه ی نگاه تو در آن نشسته است.

       شاعرم

                شعرم زمزمه ی تنهایی من است

                                                   و تو تمام هنر نوشته ام.

                                                          چشمان تو آغاز قصیده ام شده است،

                                                                                                   آغاز نوشته ام

تو رفتی و

               شعر بی قصیده ماند.

                                    تو رفتی و

                                                کلامم در قفس تنهایی ام پوسید.

می دانی چند صباحی است که نگفته ام،

                                                    عاشقم

                                        نمی دانم یا عشق از دیار ما رفته،

                                                                       یا گوش شنوا کم شده است،

                         هر چه هست ساز همان ساز و صدا همان صداست.

                                                                                 و من چشم به راه غزل به نا کجا آباد

                                         تا باد بیاورد هوای تو را

      عزیز راه دورم

                              به کدامین گناه،

                                                       واژه هایم گم شده اند،

                               به کدامین خطا

                                                      چشمانم به دنبال تو می گردند.

آ خرین زمزمه ی شاعرانه ی من،

                                   حدیث هزاران قصه ی بی کسی را نوشته ام

                                                                           تا شاید تو بیایی و غم از دل برود.

یار غروب غمگین جدایی،

                            به واژه، واژه ی کلامم،

                                                  به سخن مجنون،

                                                                    به تیشه فرهاد، قسمت می دهم

                                بگذار آخرین کلامم، در آخرین نفس از تو باشد.

                                   بگذار از تو بگویم تا همه بدانند که من، شاعرم

چه بگویم که نه گوش شنوایی مانده است و نه دل دلواپس بی قرار چه بگویم که هر چه گفته ام دو سه خطی شد برای رفع خستگی تو و لبخند تمسخرت چه بگویم که بی گمان نخوانی از نگاهم این همه عاشقی را ساده بگویمت ساده ی ساده

چه کردی با من که چنان گم شده ام که نمی دانم خانه ام پشت کدام پرچین خاطره مانده است چه بگویمت که نمی دانم در کدام شب در کدام روز نامم از خاطرت پاک شده است نمی دانم در کدام ثانیه ی خدا من به فراموشی سپرده شدم آری حال سالهاست که من فراموش شدم یا نمی دانم شاید سالهاست که من از یاد رفته ام با این همه هنوز خاطره تو در من مانده است.

عجیب است در تمام این سالها تو از یادم نمی روی نمی دانم چرا ولی تو از یادم نمی روی قصه ی عجیبی است این بی سرانجامی که در تمام این سالهای غریبی تو از یادم نرفته ای چه می شود مرا که تو در هر لحظه و هر نفس با منی چه می شود مرا که در تمام وجودم حسی غیر از تو را نمی یابم چه می شود مرا؟

هرگاه تو به یادم می آیی بغض راه نفسم را تنگ می کند و نمی دانم که چرا گونه هایم بی دلیل خیس خیس می شود نمی دانم چرا هر وقت زمزمه ای را می شنوم یاد نجوای غریبانه ام می افتم که در گوش باد زمزمه می کردم تا شاید به هوای تو برسد و آسمان تو را پر از هوای عاشقی کند تا بدانی چه غوغایی است در این دل بی قرار مانده به انتظار

روزگار عجیبی است روزگار ما

می خواهم بگویمت می خواهم بی پرده بگویمت

کجا می روی کجا می روی در این شوره زار بی باوری کجا می روی تا ببینی اینگونه ساده جانش قربانت کند کجا خواهی دید کسی این گونه چله نشین تو شود

کجا خواهی دید این همه دیوانگی را کجا خواهی شنید این همه آواز عاشقی را

بمان بمان

تا باور کنی حدیث دیوانگی مجنون را بمان تا باور کنی می شود بدون هیچ دلیلی عاشق شد

بمان تا بدانی تا باور کنی بی تو هیچ واژه ای معنا ندارد بمان تا در گوش تو نجوا کنم قصه های عاشقی را بمان تا مهربانی را سایه بانت کنم که مبادا سوز سرمای غریبی لحظه ای دلت را به درد آورد بمان تا بگویمت دوستت دارم آری دوستت دارم

با آنکه در تمام این سالها به جز بی وفایی دلم را از تو ندیده ام. باشد که در مرام سوختن خصلت مردانه ی شمع است. بمان تا ببینی چگونه شهره آفاق شدم در این هیاهوی بلند عاشقی

بمان تا ببینی

                   سوختنم را

                                    باشد تا پیشکش یک لبخند تو

به نام آنکه می داند حال و هوای مرا

می دانم که دگر قصه ها تکرار نمی شود.

 عزیز من ! من کی رهـا خواهم شد ؟! من کی او را از یاد خواهم برد ؟!

من کی فراموشی را خواهم دید ؟!

به امید فراموشی گوش به زنگ در، روزها ، آوای حرف و حدیث ستاره را برای همه بازگو می کنم.

می دانم که تمام حرف و حدیث من تکرار غم بی فردایی ست.

می دانم عزیز دل!

سال هاست خاطره ی شکسته ی یک عشق نافرجام را می کشم.

می دانم...

می دانم عزیز دل ! تمام این سالها با زورقی شکسته ، رودها را طی می کنم.

نمی دانم که چرا با او  هر روزم هزار سال شد

عزیز دلم ! می دانی من به خیال خواب بهاری خوش، خوابی طولانی را خواستم.

آری من مرگ را هم صدا می خواهم.

عزیز جانم! من خسته ام از این همه سختی...

منتظرم  تا شاید بی دغدغه ی باد ، باران راه خانه ام را پیدا کند

من منتظرم شاید او به کنارم آید.

نمی دانم! تا شاید دور از آوای ساحل ، دور از چشم باران ،مرگ به سراغم آید.

می دانی ؟ می دانی آشنای غریبم ؟ من حسرت به شنیدن صدای در منتظرم تا بیاید و سلامم را پاسخ گوید.

می دانم می آید.   

         .... می دانم می آید.

                         من منتظرم !

   صدایی شنیده می شود...

 من سلامش می کنم.

 شاید او باشد

یا شاید مرگ !

نمی دانم که چرا هر روزم هزار سال شده است!!  

به نام آنکه می دانم تنهایم نمی گذارد

نمی دانم! یا دل من گرفته با آسمان همیشه بارانیست .

از تو آری ... از تو باید می گذشتم تا شاید ، به آخر قصه می رسیدم .

            آخر قصه ی من و تو که می دانم هیچ گاه ما نمی شود...

تو آمدی و آرزوی ماندنت بر دل ماند .

چه می خواهی ؟! چرا نمی گویی ؟! چرا اینگونه مجنون وار مرا به دنبال خود می کشی؟!

بانوی هزار قصه ی من چرا نمی گویی ؟

بگو ...

بگو تو خود خوب می دانی که من هنوز بی قرار عاشقی ام.

                                  حرفی بزن . سخنی بگو ...

چرا این گونه خسته ام می کنی ؟!

در کدامین قصه اینگونه دل شکستن رسم عاشقیست ؟

در کدامین دادگاه جرم عاشقی، غربت است ؟!

تا به کی باید اینگونه دیوانه وار فریاد زنم ؟!

                                          گل من !

          عزیز دلم ...

کدامین قصه تو را اینگونه آشفته کرده که تو مرا در خواب نمی بینی ؟!

به کدامین حدیث عاشقی ، اینگونه گرفتار شدم ؟ به کدامین سخن نگفته بر دار شدم ؟!

             عزیز دلم به کدامین گناه این گونه مجنون شدم ؟؟

دگر اشکم مرا یاری نمی کند.

             هنوز هر صبح تا شام چشم بر قاب پنجره دوخته ام .

تا شاید بیایی یا نمی دانم .. تا شاید قاصدکی خبری از تو برایم بیاورد....

یادت می آید ؟ قاصدکی را با هم به پرواز در آوردیم تا خبر عاشقی ما را به فرشتگان آسمان بگوید ؟

آری هنوز منتظرم ...

تا قاصدکم برگردد و به او بگویم :

با رفتن تو  ، او هم از کنارم رفته است و دیگر حتی سایه اش بر دیوار دلم نمانده است .

قاصدکم به او بگو :

                                      قول می دهم

فقط اگر یک بار کلام "دوستت دارم" را بشنوم ؛ دگر مرگ را عاشقانه بپذیرم

                                    و جانم را فدای کلامش کنم.

فقط بگو یک بار : باشد می آیم ...

                                                   می آیم به سراغت

                                                                   عزیز دلم

• نمی دانم رسم بر چه چیزی قرار گرفت که عاشقان را زمان عاشقی نماند
• زمانی نماند تا بگویند قصه ی عشق تا بدانند مردم عاشقی افسانه نیست

عجیب است این همه قصه ی تنهایی 

                         رفت چه ساده وچه اسان بی حرف حدیث امروزی

 از کدام تبار از کدام زمان بود نمی دانم

                                      فقط می دانم عاشق بود  عاشق بود

                                                   عاشق عاشق

    نمی دانم عاشق بود وشاعر شد یا شاعر بود عاشق شد

    هر چه بود از تبار زمین نبود

     به گمان من همه عاشقان شاعرن

               قیصر عزیز        

                               شیدایت مبارک              دیدارت مبارک

                      قسمت می دهم به واژه واژه کلمات به نفس گرم شعرت

                      در گوش کسی که مهمان او هستی زمزمه کن

                                   من منتظر دیدارم

                                   یادت نرود که من       

                                    منتظر دیدارم

             سفرت خوش مسافر بارانی

به نام او که می داند چه می گذرد بر این فصل پاییزی دلم !

گفته بودی می آیی . گفته بودی اگر شاعر شوی می آیم !

                                                              شاعر شدم و نیامدی .

نیامدی تا تک تک واژه های شعرم را برایت معنا کنم. نیامدی تا همه باور کنند نامه هایم به مقصد می رسد.

گفته بودی اگر آسمانت ستاره باران شود می آیم .

 وای بر تو دست بر آسمان خدا بردم و هزاران بار به لفظ انسان قسمش دهم تا آسمانم پر ستاره شود. پر ستاره شد اما باز نیامدی!

گفته بودی اگر چشمانت بارانی شود می آیم؛

من خزان هزاران عشق را گریستم من هزاران بار در غم و اندوه یار گریستم من هزاران بار مردم اما تو نیامدی ....

چرا نمی گذارید فریاد زنم ؟! چرا نمی گذارید بروم ؟

چرا ؟

چه فرقی دارد که من باشم. چه فرقی دارد که من بمانم. اصلا" چه فرقی دارد وقتی که تو نمی دانی . نمی دانی که دل در گرو چه چیزی داده ام !

می دانم که نمی آیی . می دانم که نخواهی آمد. می دانم که با ما یار نمی شوی .

می دانم که با ما هم صدا نخواهی شد.

                                         همین کافیست که من دوستت دارم.

گفته بودمت حال مرا هر که دید بر تو نفرین کرد.

چه واژه ی غلطی! چه همهمه ی بی سرانجامی ! چگونه نفرینت کنم که تو این همه عشق را به بهای ناچیز سفر فروخته ای!

بی پرده بگویمت بر آن چه که بامن کردی ؛ تا ابد آسمانت ابری خواهد بود.

بی پرده بگویمت ؛

 بی عشق ماندی و بی عشق آسمان چشمانت همیشه بارانیست.

یادت باشد عاشقانه !

                           یادت باشه بی عشــق آسمان چشمت همیشه بارانیست.

دست نوشته عزیز ترین حادثه زندگی ام:

سعید پورمحمودی:

سلام به وفادارترین رفیق پیوندهای اسمانی بسان رشته های خاکی نیند که بی بهانه بگسلند اما اگر زمانی مرگ حایل شد به قول خودت , سهم ما یک یادت بخیر ساده

سهم ما یک یادت بخــیر ســاده

نمی دانی حال مرا٬ نمی دانی که چه گذشت بر این حال و هوای غریبی

وای خدای من٬ امروز با تو سخن می گویم٬ امروز تو را فریاد خواهم زد٬امروز از تو خواهم پرسید که چیست این حال و هوای عاشقی٬ چیست این زمزمه باد و باران٬ چیست این حرف و حدیث امروزی٬ چیست این خواب کودکانه ی نابهنگام بی باور

خدایا چیست این هیاهوی عاشقی

چیست این دلتنگی های شبانه٬ چیست این شب زنده داری های عاشقانه٬ چیست این هیاهوی عاشقی

وای خدایا چه ساده و چه بی ریا٬ پیشتر اسمان دلم ابی بود اما چه گذشت در این عاشقی که امروز اسمان دلم ابری است... مانند انکه سالهاست ابی اسمان به میهمانی او نیامده است٬ چه بگویم٬ که عاشقی مرا وادار به حیاتی کرد که باورش بر این دل خسته نتوان نوشت٬ چه بگویمت که باورت شود چه گذشت بر این دل وامانده بی قرار!!!

تو بگو چه بنویسم برایت...سعی کردم٬ تا تمام عاشقی را برایت ساده تعریف کنم٬ تا برایت ارام زمزمه کنم حدیث عاشقی را

اما نفهمیدی٬ نمی دانم٬ شاید تعریف من هیچگاه به گوش تو نرسید یا نمی دانم شاید میان تعریف من و تو هزاران فرسنگ فاصله است... فایده اش ز چیست که چه بنویسم برایت.....

گفتن بیهوده من و شنیدن بیهوده تو... که ما عشق را دو جور معنا کرده ایم.

اما عشق٬ عشق در ایین من یعنی سر سپردن به هرچه ارام کند حال و هوای عاشقی را٬ من گمان می بردم عشق و عاشقی حرمتی دارد به اندازه دریا و بلندای تک ستاره اسمان خدا...

باور کن گمان می بردم در ایین من حرف و حدیث عاشقی این گونه معنا شده است....این گونه که حدیث عشق من حدیث جنون است... حکایت دیوانگی است....

اری حکایت عاشقی در من می هزار ساله است٬ بی پرده بگویمت من عاشقی را لمس کرده ام... من هزاران بار مرده ام تا شاید باور کنن این قوم دیر باور که در مرام عاشقی دل به دریای جنون باید زد٬ اری دریای جنون...

چه بگویمت... این همه سال گفتم و تو ندانستی این حال غریب مرا... پس بخوان تا بدانی...

چه گذشت بر این حکایت بی باوری تو... اری باور کن من مانده ام و هزاران حرف نگفته به تو

باور کن من مانده ام و هزاران حرف نگفته به تو

یادت می اید٬یادت می اید؟ در کنار هم بودیم اما جدا از هم بودیم... تو چه می دانی٬ چه می دانستی حال و هوای عاشقی مرا

در کنارم بودی اما نشناختی مرا... اری در کنار من بودی و نشناختی مرا

چگونه بگویمت که بخوان نامه های مرا... چگونه بگویمت که بدان حرف دلتنگی ها را... چگونه بگویمت٬ که نمی دانی رنگ خیال مرا٬ نمی دانی رنگ باور مرا...

نمی دانی چه سخت است که عشقت را بخواهی تفسیر کنی

سالها پیش در کنارت تمام رویاهایم را ارام در گوش تو زمزمه کردم تا شاید بشنوی حرف و حدیث مرا٬ تا شاید بدانی که این دل وامانده بی قرار چگونه بی قرار تو شد... تا شاید بشنوی که چگونه اسمان عمرم با بودن تو افتابی است

با انکه خوب می دانستی با رفتنت اسمان چشمم تا ابد بارانی است٬ رفتی٬ رفتی و نماندی

باشد با انکه در این سالها ندانستی چه بودم و چه کردم٬ نداسنتی حال و هوای مرا٬ با این همه باز بودنت مفهوم تازه ای داشت بر این طعم تلخ امروزی

من از اول می دونستم                     که واسم موندنی نیستی

تو نگو اشتباه می کردم                    تو خودت خوب می دونی واسه من موندنی نیستی

شاید فرصتی نباشه تا بازم تو را ببینم

تا بگم برات چی بودم قصه های نو بچینم

 تو که بودی در کنارم ندونستی درد منو

نتونستی که بخونی این همه حرف نگامو

 چی بگم از چی بخونم وقتی حتی نمی دونی رنگ دست نوشته هامو

 واسه حرمت علاقه یه سبد ترانه داشتم

واسه حرفهای نگفته ام یه بغل قصیده داشتم

تو نخوندی تا ببینی حرف من حرف ستاره است

حرف اسمون ابی اون ستاره است

تو که نشناختی نگامو واسه چی باید می موندی؟!

من تو رو زمزه کردم٬ تو چرا باید می موندی؟!

ستاره دلش می گیره اگه اسمون نفهمه این همه تلاش تورو٬ اگه اسمون نفهمه

تو نفهمیدی نگامو    تو ندونستی چی بودم     با تو بودم ندیدی     این همه شعر که سرودم

قصمون خیلی عجیبه مثل قصه کتاباست مثل پروانه ی قصه   مثل شمع تو کتاباست   پروانه دورش می چرخه تا بسوزه و بمیره    اما اصلا نمی دونست شمع چرا اتیش می گیره      ذره ذره اب شد و رفت   ولی هیچ کس نمی دونست    سوختنش واسه چی بود     اب شدنش پای کی بود...... قصه ما قصه عجیب غریبی بود. ادما همدیگرو نمی شناسن٬ دلیلی ساده می ارن واسه با هم بودن... عادت... تو خوب می دانی عادت با هم بودن را وقتی که هیچی نمی دانی...

تو نمی دانی باور کن تو نمی دانی مرا و نشناختی مرا

    که تو هیچ نمی دانی از من٬ باور کن نمی دانی....